سجاده مادر

مادرم سجاده رو بنداز رو فرش                     دستمو بگیر منو ببر به عـــرش

زانـچه از ایــمـان داری دردلــت                     بر دل شیدای من قدری ببخش

 

مست نجوای توام هر صبحگاه                      با تو می ایــم به دیــدار خـــــدا

حرکت لب هاوچشم وگو نه ات                     می برد دل را به عمق ایـــه ها

 

گونه هایـت سرخ از شـرمندگی                    می زنــد فریـا د راز بنــــــد گی

ان قیام و ان رکوع و ان ســـجود                   می کـند هوشیار نبض زند گـی

 

مادرم باز صبح شد برخــاسـتی                    اتشـی بـر جــان من انـداخــتـی

لحظه ها را مستم از قد قامتـت                    قامـت عشق را چه زیبا ساختی

 

مادر من چـادرت را ســر کـــن                    این تــــــن رنجــــور را در بر کـن

چادرت را بر ســــر دارم فکــن                    زیــــر ان چادر مســم را زر کـن

 

مادرم تکبیــر گوی قامـت ببـنــد                   بعد هر یک سجده مقداری بخـند

دردل مجنونت اندوه بهرچیست                   زانکه داری صد فرشته در کمنـد

 

شعر:رسول ذوالفقاری

 

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*