گولک (برگ سبزگیاه سریش) و خواص ان:

برگ سبز گیاه سریش که در گویش سربندانی به ان گولک گفته می شود خواص دارویی مناسبی دارد که این خواص از سایت های مختلف برداشت ودرادامه امده است.

 

اهالی سربندان معتقد بودندبه دلیل اینکه در ایام عیدشیرینی و اجیل زیادی مصرف می شود،

معده سنگین شده و در برخی موارد موجب یبوست می گردد.هم اینطوربه دلیل طبع گرم اجیل و شیرینی، طبع بدن به هم ریخته و منجر به مشکل مزاجی می گردد لذا با مصرف برگ سبز گیاه سریش(گولک) که طبع ان سرد وخاصیت مسهل برای معده دارد طبع بدن را به حالت اولیه باز می گرداندند.

برگ سبز گیاه سریش (گولک) به روشهای زیر مصرف می شود:

۱-خوردن برگ خام همراه غذا درست مشابه مصرف سبزی خوردن

۲-پختن برگ در داخل انواع اش ها به ویژه اش رشته

۳-پختن برگ همراه چند قوزه سیرودرست کردن بورانی گولک

در سالهایی که بهار زودرس است این گیاه را می توان در فاصله پنجم تا سیزدهم فروردین درکوه پشت چشمه لطفعلی پیدا کرد.بین دهم تا بیستم فروردین می توان این گیاه را در چشمه دراز پیداکرد.بعد از ان برگ این گیاه در این مناطق پیر و ضخیم می شودواستفاده از ان سخت می شود ولی تا پایان فروردین می توان برگ تازه ان را در اسب چال اول پیدا کرد.

خواص گیاه سریش

مورد استفاده این گیاه بیشتر بدلیل چسبنده بودنش است. البته این گیاه علاوه بر این، کاربرد درمانی هم دارد. از دانه های این گیاه، روغنی گرفته می شود که در بعضی از تصلبهای شریانی مورد استفاده قرار می گیرد. از برگهای این گیاه به عنوان سبزی خوردنی و از ریشه های این گیاه که به صورت غدد پنجه ای است به عنوان چسب استفاده می شود.

ریشه این گیاه گرم و خشک است و برای یرقان، ناراحتیهای کبدی، خشونت حلق و ناراحتیهای معده از آن استفاده می کنند. ریشه این گیاه را می سوزانند و از سوخته آن در جهت واله آوراستفاده می کنند.
از ریشه این گیاه جوشانده غلیظی درست می کنند که برای درمان جوشها بسیار مفید می باشد.زیراخاصیت ضدعفونی کننده دارد.این گیاه در نواحی کوهستانی و مرتفع می روید و فصل گل دهی آن از اواسط اردیبهشت ماه تا اواسط خرداد است.

برگرفته از سایت پارسی طب

  1. سریش

سریش گیاهی است از دسته سوسنی‌ها . ریشه این گیاه ضخیم و لعاب‌دار است . یکی از منابع تولید [Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register] ریشه‌های سریش است . ازبرگ های این گیاه درپختن نان مغزدار استفاده میکنندگاهی هم باآن نرگسی درست میکنند.نام گیاهشناسی آن(Asphodelus albus)است.
متاسفانه در طی سالیان اخیر به دلیل بهره برداری بی رویه از ریشه های این گیاه رویشگاههای آن که عمدتاً در استان‌های خراسان می باشد در حال تخریب می باشد .طرح تحقیقاتی درزمینه مطالعه مراحل رشد و عوامل موثر بر زادآوری این گیاه توسط یکی از اعضاء هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی خراسان رضوی انجام گردیده است

با وجود گذشت سالیان متمادی از مصرف سریشم به عنوان رایج ترین ماده چسبنده و کشف و استفاده از دیگر مواد چسبنده هنوز هم سریشم و به ویژه سریشم هایی که با صرف وقت و دقت فراوان تهیه می شود نزد استادکاران و استادان از جایگاه خاصی برخوردار است.
سریشم یا گلوتین که در صنایع چوب موارد مصرف فراوانی دارد و معمولاً برای اتصال قطعات چوبی به یکدیگر، از آن استفاده می شود، از بقایای حیوانی نظیر استخوان و خرده ی چرم و پوست به دست می آید. برای ساخت سریشم ابتدا قطعات کوچک پوست بز،گوساله،اسب،خرگوش،گوسفن د و گاو را که دور ریز دباغخانه هاست، تهیه کرده و مدت ۱۵تا ۲۰ روز در پاتیل های بزرگ محتوی آب آهک قرار می دهند و هر از چندگاه آن را هم می زنند. تا خون،چربی و گوشتی که به آن چسبیده کاملاً جدا شود. سپس تکه های پوست را به وسیله بخار بنزین تمیز کرده و در برابر هوای آزاد خشک می کنند. در این مرحله آنچه باقی می ماند خام سریشم نامیده می شود. سپس آن را در دیگ های بزرگ ریخته و آنقدر حرارت می دهند تا حالت ماده ای غلیظ و چسبنده را به خود بگیرد، آنگاه حاصل کار را در جعبه های چوبی یا آهنی ریخته و مدتی آن را به حال خود باقی می گذارند تا قسمتی از آن تبخیر شود و به صورت نیمه سفت در آید. در آخرین مرحله آن را به ورقه های نازکی تبدیل کرده و بر روی تورهایی که از سیم یا زه ساخته شده قرار داده و در برابر هوای آزاد می خشکانند
در صورتی که تهیه سریشم از استخوان باشد، ابتدا استخوان و نیز شاخ یا سم را آسیاب کرده و پس از شستشو با بخار بنزین و پختن با بخار آب به مدت ۸ تا ۱۴ روز در آب آهک نگهداری می کنند،و بعد به مدت ۸ تا ۱۴ روز دیگر در محلولی مرکب از آب و جوهر نمک قرار می دهند تا فسفر استخوان کاملاً حل شود. سپس آن را شسته و مجدداً یک روز در آب آهک می ریزند و در آخرین مرحله آن را خشکانده و مانند سریشم پوست و چرم ، ورقه بندی و خشک می کنند.
گاهی از اختلاط خام سریشم استخوان و چرم با یکدیگر و جوشاندن توأمان آنها در دیگ سریشم دیگری نیز تهیه می شود که به آن سریشم مخلوط می گویند.
مهمترین خاصیت سریشم، قدرت چسبندگی آن است. و هر چه این قدرت بیشتر باشد، سریشم مرغوب تر است. قطعات سریشم خشک نباید خم شود و یا رطوبت هوا را به خود جذب کند، بلکه باید بدون حباب، سخت و شکننده بوده و تکه های شکسته شده مانند شیشه براق و دارای لبه های تیز باشد. سریشم مرغوب چنانچه در آب سرد ۱۵ درجه قرار گیرد، بعد از گذشت مدت یک شبانه روز ۲تا۳ برابر وزن خشک خود آب جذب می کند. و در این حالت نباید حل یا متلاشی شود.
موارد استفاده
مورد استفاده این گیاه بیشتر بدلیل چسبنده بودنش است. البته این گیاه علاوه بر این، کاربرد درمانی هم دارد. از دانه های این گیاه، روغنی گرفته می شود که در بعضی از تصلبهای شریانی مورد استفاده قرار می گیرد. از برگهای این گیاه به عنوان سبزی خوردنی و از ریشه های این گیاه که به صورت غدد پنجه ای است به عنوان چسب استفاده می شود
ریشه این گیاه گرم و خشک است و برای یرقان، ناراحتیهای کبدی، خشونت حلق و ناراحتیهای معده از آن استفاده می کنند. ریشه این گیاه را می سوزانند و از سوخته آن در جهت واله آور استفاده می کنند.
از ریشه این گیاه جوشانده غلیظی درست می کنند که برای درمان جوشها بسیار مفید می باشد زیرا خاصیت ضدعفونی کننده دارد.
این گیاه در نواحی کوهستانی و مرتفع می روید و فصل گل دهی آن از اواسط اردیبهشت ماه تا اواسط خرداد است.
سریش گیاهی است خودرو پایا با ساقه ضخیم به ارتفاع ۱ متر که دو گونه عمدهمولد آن E.spectabilis و E.tordestanicusمی باشدسریش از خانوادهEremurus و جنسAsphodelaceae می باشد. برگها از طوقه منشعب شده و به رنگ سبز مایل به خاکستری، بصورت سرنیزه ای و کشیده دیده می شود. گلهای زردآن از اوایل خرداد ظاهرو بتدریج سفید مایل به زردمیگردد.ظهور گیاهعموماً اواخر فروردین انجام شده، گلهای سریش اواخر اردیبهشت و خرداد ظاهر و بلافاصله بذر تشکیل می گردد.برگهای گیاه اوایل تیر ماه خشک می گردد. که در برخی مناطق در این مرحله برگها به مصرف تعلیف دام می رسد. زمان بهره برداری از گیاهان سریشاز نیمه دوم خرداد شروع و تا دو ماه ادامه دارد. محصول سریش شیره حاصل از جمع آوری و استخراج شیرابه ریشه غده ای تحت اثر فشار می باشد. ضخامت و تعداد این غدد بسته به شرایط اقلیمی و سن گیاه متفاوت بوده و با افزایش سن گیاه افزایش می یابد. شیره حاصل از استخراج غدد ریشه رنگی بوده که با پختن به سریش مصرفی صنایع و به رنگ سفید تبدیل می شود.
شیرابه حاصل از گیاه سریش بعنوان چسب، صمغ و آهار استفاده می گردد. ریشه آن حاوی ۳۰% صمغ (مشتق اسید آرابینیک) می باشد، که از آن چسب خوبی تهیه می گردد.غده آن خشک و پودر شده بعنوان آهار برای اتو، شیرازه کتاب و غیره استــفاده می شود.
برگهای جوان سریش پخته شده و در سیبری بعنوان ماده غذایی مطبوعی به مصرف می رسد. استفاده از ترکیبات سریش در درمان ناراحتی های پوستی، ضرب خوردگی ها و فتق نیز توصیه شده است.
گیاه سریش از جمله گیاهانی می باشد که از قدیم الایام در امور صنعتی و مصارف خوراکی استفاده می گردید. بهره برداری سریش در گذشته بسیار محدود بوده ولی با شناسایی موارد استفاده جدید و صنعتی از شیره آن و افزایش تقاضا شاهد روند گسترشی در مکانیزم و حجم برداشت آن بوده ایم.این روند افزایشی اگرچه با ورود ترکیبات مشابه شیمیایی تا حدی کم شده،اما گسترش تقاضا، قیمت تمام شده نسبی و شاید اعتقاد به ثبات ترکیبات طبیعی در مقابل تولیدات صنعتی و شیمیایی موجب گسترش بهره برداری در رویشگاههای این گیاه همراه گردیده است. لجام گسیختگی و بی برنامه گی در برداشت گیاه و عدم آشنایی با اصول بهره برداری علمی باعث نابودی بسیاری از رویشگاههای طبیعی و کاهش شدید کیفیت محصول شده است. نتیجه این امر علاوه بر نابودی و تخریب رویشگاهها، از دست رفتن بازار، موجب کاهش توان در آمدزایی این محصول بوده است. برای حصول تولید پایدار بر مبنای توان موجود و اصل حفظ منابع طبیعی و گسترش رویشگاهها این گیاه و استفاده از این گیاه در طرحهای احیائی شناسایی و تعیین ویژه گیهای حیاتی و وابستگی های این گیاه به شرایط اقلیمی و رویشگاهی ضروری است.

برگرفته از سایت میهن دانلود

سریش

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو

در متن این مقاله از هیچ منبع و مأخذی نام برده نشده‌است.
شما می‌توانید با افزودن منابع برطبق اصول اثبات‌پذیری و شیوه‌نامهٔ ارجاع به منابع، به ویکی‌پدیا کمک کنید.
مطالب بی‌منبع احتمالاً در آینده حذف خواهند‌ شد.

سریش گیاهی است از دسته سوسنی‌ها . ریشه این گیاه ضخیم و لعاب‌دار است . ریشه غده‌ای شکل آن یکی از منابع تولید چسب سریش است.

کاربرد [ویرایش]

از برگ‌های این گیاه در پختن نان مغزدار استفاده می‌کنند. گاه نیز با آن نرگسی درست می‌کنند. نام گیاهشناسی آن(Asphodelus albus)است.

رویشگاه [ویرایش]

رویشگاه‌های این گیاه عمدتاً در استان‌های خراسان می‌باشد.

سریش گیاهی لعاب دار و موثر در درمان ناراحتی‌های کبد و معده‌است. به گزارش سرویس بهداشت و درمان ایسنا منطقه علوم پزشکی تهران؛ سریش گیاهی از دسته Liliaceae با ریشه‌ای ضخیم و لعاب دار است.

ژل سریش (اینولین) در گروه پلی ساکاریدها قرار دارد. مورد استفادهٔ این گیاه بیشتر به دلیل چسبنده بودنش است. البته این گیاه علاوه بر این، کاربرد درمانی هم دارد.

از دانه‌های این گیاه، روغنی گرفته می‌شود که در بعضی از تصلب‌های شریانی مورد استفاده قرار می‌گیرد. از برگ‌های این گیاه به عنوان سبزی خوردنی و از ریشه‌های این گیاه که به صورت غدد پنجه‌ای است به عنوان چسب استفاده می‌شود.

ریشهٔ این گیاه گرم و خشک است و برای یرقان، ناراحتی‌های کبدی، خشونت حلق و ناراحتی‌های معده از آن استفاده می‌کنند. از ریشهٔ این گیاه جوشانده غلیظی درست می‌کنند که برای درمان جوش‌ها بسیار مفید می‌باشد زیرا خاصیت ضدعفونی کننده دارد.سریش قاعده آور است و در درمان ورم بیضه موثر است و باعث تسریع در جوش خوردن استخوان‌های شکسته می‌شود.

این گیاه در نواحی کوهستانی و مرتفع می‌روید و فصل گل دهی آن از اواسط اردیبهشت ماه تا اواسط خرداد است.

توصیفی از خود [ویرایش]

به من اشراس و اشراش هم گفته‌اند. من ساقه زیرزمینی گیاهی هستم از تیره لاله‌ها. گلهای گیاه من قشنگ و زینتی است، و به صورت خوشه کله قندی می‌باشد و به قدری قشنگ است که گلهای مرا گل فروشها به قیمت گزاف می‌فروشند. من در بیشتر مناطق کوهستانی ایران، مخصوصا خراسان می‌رویم و به خصوص بین مشهد و چشمه شاهان گرماب زیاد به عمل می‌آیم، گیاه من پایاست و ریشه آن در زمین می‌ماند و همه ساله سبز شده و گل می‌دهد. ساقه زیرزمینی من ضخیم و لعابدار است و می‌توان بهترین چسب را با آن ساخت . صحافان، کفاشان، صندوق سازان و سراجان همه از چسب من استفاده می‌کنند. زیرا که کوبیده ساقه زیرزمینی من دارای چسبی محکم است، ولی باید همیشه آن را به مقدار لازم تهیه کرده و فورا به کار برد. ولی اگر مدتی آن را نگاه دارند، تجزیه شده و آبدار می‌شود. مخصوصا اگر آن را در ظرف بسته نگاه دارند به امید اینکه خشک نگردد .خوردن من جهت درد پهلو، سرفه، یرقان حاصله از زیادی صفرا، دل پیچه و خشونت سینه مفید می‌باشد، و چون ساقه زیرزمینی مرا خرد کرده و بخورند، ادرار و حیض را باز می‌کند. ضماد آن ورم را فرو می‌برد و با سکه جهت گری و لکه‌های جلدی مفید است، ضماد من جهت رفع شکستگی اعضا و ضرب خوردگی جلدی فتق، ورم بیضه و ورمهای پلید و بدخیم، و با سرکه و روغن زیتون جهت اگزما، جرب، خارش، و نرم کردن مواضع سخت شده پوستی و با آرد جو جهت اگزما و ریزش طبقات شاخی پوست و ورمهای بلغمی سودمند است .بذر گیاهی من ضد عفونی کننده و دارای پنی سیلین گیاهی است، اخلاط غلیظ را از بین می‌برد و جهت جلوگیری از خونریزی سینه مفید است و با عسل جهت تصفیه جگر نافع می‌باشد. برای تهیه ماسکهای زیبایی می‌توانید کوبیده ساقه زیرزمینی مرا با آب میوه مخلوط کرده به کار ببرید. مقدار خوراک ساقه زیرزمینی من یک مثقال و بذر من سه گرم می‌باشد.

منابع [ویرایش]

برگرفته از «http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%B3%D8%B1%DB%8C%D8%B4&oldid=4386514»

رده‌های صفحه:

  • گیاهان خوراکی

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*