تنور نوروز حاجی (دندورنورزجی)

یکی ازخوانندگان سایت سربندان اقای اکبر نوروز حاجی هستند که برخلاف تصور ذهنی ما فردی بسیار علاقمند به تاریخچه و فرهنگ سربندان بوده و همواره تلاش می کنند در تدوین مسایل مربوط به سربندان فعال باشند.قبلا مطلب شجره نامه طایفه نوروز حاجی را از ایشان منتشر کرده ایم و این دومین مطلب ایشان است که می خوانید.اگر بقیه اهالی سربندان هم مثل اکبر اقا با سایت همکاری کنندمی توانیم امیدوار باشیم که تاریخچه و فرهنگ سربندان را تدوین و به نسل بعد بسپاریم.

تنور سنتی سربندان

تنور سنتی سربندان

 

 

 

 

 

 

 

بزرگترین سرمایه هر قوم و ملتی تاریخ،فرهنگ و تمدن ان ملت است.

مطلب زیر را اقای اکبر نوروز حاجی برای سایت ارسال کرده اند و ما ان را با قدری ویرایش در اختیار خوانندگان عزیز سایت سربندان قرار می دهیم.

تنور کوچه نوروز حاجی در محله سراسیاب کوچه نوروز حاجی معروف بود و سابقه چندین ساله داشت ومشتی بتول مانند مادر این تنور بود.هروقت تنور کوچه نوروزحاجی برای پختن نان گرم می شد از دیگر کوچه های محله و روستا برای پختن نان نوبت می گرفتند.کوچه های اقا ولی،حسن اقا خان و ذوالفقاری،بشیر،مراد خان جان ،باباخان یعقوب و علی نوروز ازمشتری های دائمی تنورنوروز حاجی و مشتی بتول بودند.هر یک از ابتدای صبح می امدند نوبت می گرفتند و به نوبت خمیرشان را سر تنور وی اوردند و نانشان را می پختند.

260120155072

برای اتش کردن تنور معمولا از بته های هبشان،پرچین،قولک،گون و چوب خشک استفاده می کردند.در ابتدا کولواره (سوراخی که از بیرون هوا به داخل تنورمی برد)را باز می کردند تا بته ها بسوزند و تنور انقدر داغ شود که رنگ دیواره تنور به سفیدی بزند در این حالت می گفتند تنور سفید شده و پختن نان شروع می شد.حالا کولواره را می بستند تا ورود هوا به داخل تنور بسته شود و اتش تنور یک دست باقی بماند. اگرتنور خوب گرم نمی شد نان سری اول کلوچ (لبه دار و مچاله )می شد.اگر بیش از حد داغ می شد بشت شویتی(پشت سوخته)می شد که به دلیل ان سوختگی جزئی طعم خوشمزه ای پیدا می کرد. ولی در سری دوم نان خوب می شد. در همین تنورها نوعی نان زخیم وگرد شبیه نان محلی های امروزی به نام تفتان پخته می شدند.نان تفتان انواع مختلف داشت.تفتان منگوله ای(نوعی سبزی که در بهار می رویید) تفتان سیب زمینی و تفتان کزکی (خورده های دمبه گوسفند که روغنش را گرفته باشند).هم اینطورنان چایی(فتیریا نان شیرمال)و توتک که معمولا شیرینی عید مردم بود نیز در همین تنورها پخته می شد.

260120155078

یادش بخیر وقتی دریک روز تنور روشن می شد بوی نان تازه تمام سربندان را پر می کرد.

ابزارهای پختن نان شامل تپو(که نان پهن شده را روی ان میگذاشتند و به تنور می چسباندند) ماشه (که با ان نان را از تنور می کندند) کلیزونه(که با ان اتش تنور را هم می زدند تا خاکستر ها را کنار بزنند)اسفره (سفرای که خمیر چانه شده را درون ان می گذاشتند)گود (ظرف چوبی بزرگی که ارد را درون ان خمیر کرده و ورز می دادند) تنورشور(پارچه کهنه بزرگی که مرطوب نگه می داشتند و با ان تنور را تمیز می کردند تا نان سوخته های قبلی را از بدنه تنور پاک کنند)بود که ماشه ،کیلیزونه و تنورشورابزار عمومی تنور بود ولی گود و تپو و اسفره شخصی محسوب می شد.

نان پزهای حرفه ای کوچه نوروزحاجی خانم ها عمه گلک،هاجر،بتول،فرقی میرزا و خاله عذرا بودند که در نان پختن خیلی معروف بودند.

اگر پختن نان به شب می افتاد محیط تنور را با چراغ موشی(شامل یک ظرف با دهانه باریک بود که یک فتیله نخی از ان بیرون می امد) روشن می کردند و در پایان اگر هنوز اتش تنور جان دار و گرم بود غذایی به نام دانه دانه که شامل انواع حبوبات بود درون کماژدان ریخته وداخل تنور می گذاشتند.این غذای خوشمزه تا صبح می پخت و صبحانه لذیذی را تامین می کرد.

 

دران ایام هر خانواده ای که نانش تمام می شد تا زمانیکه تنور دوباره گرم شود و نوبت نان پختن بگیرند از همسایه ها نان قرض می کردند و بعد از پختن نان ان را پس می دادند.

غذاهای محلی سربندان:

غذاهای محلی و مخصوص سربندان که امروز به ندرت پخته می شوند عبارت بودند از:

کلم مالو،اش کشک،مغشرو،هلیره،گریک،کشک گو،دم پخت کال،دوغ شوربا،اشکنه،ابگوشتک،حلوا برنجی و حلوا جوزی،توتک،بیجیرک،چلاب تلمکی،چلاب رشته ای،چلاب با فرو،شیر برنج،خورش کنگر،چلاب تلمکی با گمبلک،خورش اسفناج کوهی،چلاب پنجاری،

از اقای اکبر اقای نوروزحاجی درخواست می کنیم روش پخت همه غذاهای معرفی کرده را نوسته و برای سایت ارسال کنند.

مدیر سایت:اکبر اقا دستت درد نکنه

 

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*